Taxi Zero
Podanie na Stażystę

Informacje z gry

Imię i Nazwisko :
Wiek :
Miejsce Urodzenia :
Staż jako kierowca :

Informacje dodatkowe

Dowód jest/niema :
Prawo Jazdy lub inne licencje jest/niema :
Samochód jest jaki ?/niema:
Znasz dobrze miasto ? :

-Obowiązkowe-Opis postaci :

Informacje poza grą

Imię :
Wiek :
Czas gry na serwerze :
Jakieś dodatkowe Doświadczenie ? :
Dlaczego ty ? :

Potrzebne informacje do zawodu !

W jakich godzinach możesz grać ? :
W jakie dni możesz grać ? :
Byłeś kiedyś taksówkarzem ? :


Wykonuje Leader / Zastępca leader-a

ACCEPTED / DENIED]]> Sobota 17 Lipiec Sobota 17 Lipiec http://www.payxel.pun.pl/viewtopic.php?pid=568#p568 568@http://www.payxel.pun.pl Sobota 19 Czerwiec Sobota 19 Czerwiec http://www.payxel.pun.pl/viewtopic.php?pid=567#p567 567@http://www.payxel.pun.pl Sobota 19 Czerwiec Sobota 19 Czerwiec http://www.payxel.pun.pl/viewtopic.php?pid=566#p566 566@http://www.payxel.pun.pl Œroda 16 Czerwiec Œroda 16 Czerwiec http://www.payxel.pun.pl/viewtopic.php?pid=565#p565 565@http://www.payxel.pun.pl Œroda 16 Czerwiec Œroda 16 Czerwiec http://www.payxel.pun.pl/viewtopic.php?pid=564#p564 564@http://www.payxel.pun.pl Œroda 16 Czerwiec Œroda 16 Czerwiec http://www.payxel.pun.pl/viewtopic.php?pid=563#p563 563@http://www.payxel.pun.pl Zwierciadłem nazywamy każdą wypolerowaną, gładką powierzchnię. Dzielimy je na płaskie i kuliste. Kuliste dzielimy na wypukłe i wklęsłe. W zwierciadłach kulistych obrazy są : zwiększone lub pomniejszone; proste lub odwrócone; rzeczywiste lub pozorne. W przypadku zwierciadeł kulistych możemy określić promień krzywizny jak również ogniskową, która jest równa połowie promienia krzywizny. Ognisko jest to punkt, w którym skupiają się promienie odbite od zwierciadła. Przy pomocy zwierciadeł wypukłych otrzymujemy zawsze obrazy proste, pozorne i zmniejszone.

SOCZEWKI
Soczewki są to ciała przezroczyste ograniczone dwoma płaszczyznami z których co najmniej jedna nie jest płaska. Wyróżniamy soczewki wypukłe i wklęsłe.
Do soczewek wypukłych zaliczamy : dwuwypukłą, płąskowypukłą, wklęsłowypukłą. Soczewki wypukłe są soczewkami skupiającymi lub zbierającymi.
Rodzaje soczewek wklęsłych : dwuwklęsła, płaskowklęsła, wypukłowklęsła. Soczewki wklęsłe są soczewkami rozpraszającymi.

ZDOLNOŚĆ SKUPIAJĄCA
Zdolnością skupiającą soczewki nazywamy odwrotność ogniskowej. Jednostką jest 1 dioptria. Zdolność zbierająca soczewki wynosi 1 D jeśli jej ogniskowa jest równa 1 m. Dla soczewek skupiających wielkość ta jest dodatnia, dla rozpraszających – ujemna. Jeżeli przez soczewkę przechodzi wiązka monochromatyczna po przejściu promienie nie przecinają się w jednym punkcie i ta wada nazywa się abberacją sferyczną. Jeżeli obrazy przedmiotów mają barwne obwódki mamy wtedy do czynienia z abberacją chromatyczną. Wady soczewek można usuwać stosując układy soczewek. Wartość ogniskowej soczewki można obliczyć na podstawie zależności :
F – ogniskowa
N21 – współczynnik załamania materiału z którego
wykonano soczewkę względem ośrodka otaczającego
r1, r2 – promienie krzywizny.

Jeżeli powierzchnia kulista ograniczająca soczewkę i jej środek krzywizny leżą po przeciwnych stronach soczewki wówczas promień krzywizny traktujemy jako dodatni. Gdy leżą one po tej samej stronie soczewki to promieniowi przypisujemy znak minus.

PRZYRZĄDY OPTYCZNE
Są stosowane w celu
-    wytwarzania obrazów (aparat fotograficzny, projektor)
-    powiększenia kąta widzenia (lupa, mikroskop, luneta)

OKO
Gałka oczna składa się z :
a)    białkówka ( twardówka ) do niej przyczepione są mięśnie poruszające gałką oczną
b)    przednia część twardówki stanowi przeźroczysta rogówka wrażliwa na ból, przepuszczająca promienie świetlne, jest stale zwilżana przez łzy
c)    naczyniówka ku przodowi przechodzi w tęczówkę, która pełni funkcję przesłony reguluje średnicę otworu – źrenicy na granicy między twardówką, a rogówką – naczyniówka tworzy ciałko rzęskowe do tego ciałka przymocowana jest soczewka, zaś mięsień rzęskowy odgrywa ważną rolę w akomodacji oka
d)    tęczówka – ma kształt pierścienia w samym jej środku znajduje się źrenica która reguluje ilość światła dostającego się do oka
e)    siatkówka to błona wewnętrzna gałki ocznej, , zawiera ona komórki światłoczułe tzw. fotoreceptory,
f)    ciało szkliste wypełnia wewnętrzną przestrzeń, zawiera 98 % wody,
Oko zaopatrzone jest w soczewkę zbierającą tzw. soczewkę krystaliczną. Proces dostosowania oka do danej odległości nazywa się akomodacją oka. Oko może widzieć w odległości od ok. 8-10 cm do nieskończoności. Odłegłość dobrego widzenia wynosi ok. 25 cm. W przypadku oka możemy mieć do czynienia z wadami wzroku. W oku krótkowzrocznym gałka oczna jest za długa, zaś w oku dalekowzrocznym gałka ta jest za krótka.

RZUTNIK
Rzutnik składa się z obiektywu, który jest układem soczewek i działa jak soczewka zbierająca. Przedmiot umieszczony jest w odległości zawartej między ogniskową a podwójną ogniskową tej soczewki. Obraz jest rzeczywisty, powiększony, odwrócony.

APARAT FOTOGRAFICZNY
Składa się z układu soczewek zwanych obiektywem. Obraz jest rzeczywisty, pomniejszony.

LUPA
Jest soczewką zbierającą. Przedmiot umieszcza się w odległości mniejszej niż ogniskowa. Opraz jest pozorny, prosty i powiększony.
Powiększenie w lupie
Oko nie akomodowane p = w/f
Oko akomodowane p=w/f + 1

MIKROSKOP
Składa się z dwóch układów soczewek zwanych obiektywem i okularem. Przedmiot znajduje się w odległości zawartej między ogniskową i podwójną ogniskową. W mikroskopie otrzymujemy obraz powiększony, pozorny i odwrócony.
Powiększenie w mikroskopie
L – odległość między ogniskową obiektywu i okularu
W – odległość dobrego widzenia
F1 – ogniskowa obiektywu
F2 – ogniskowa okularu.
P =(L*W)/(F1*F2)

LUNETA
W lunecie otrzymujemy obraz odwrócony, pozorny, powiększony. W lunecie ziemskiej wyposażonej w dodatkową soczewkę otrzymujemy obraz prosty

PRZEJŚCIE ŚWIATŁA PRZEZ PRYZMAT
Kąt odchylenia
E=af1+af2 – fi
E=(n12 – 1)*fi

W pryzmacie można otrzymać zjawisko całkowitego wewnętrznego odbicia.
Odchylenie promienia świetlnego wywołanego przez pryzmat zależy od kąta padania fali świetlnej na pryzmat, współczynnika załamania światła w pryzmacie oraz od kąta łamiącego pryzmatu.
Światło białe po przejściu przez pryzmat ulega również zjawisku rozszczepienia.
Przejście światła monochromatycznego przez płytkę równoległościenną. Światło po przejściu przez taką płytkę jest równoległe do pierwotnego kierunku.

POLARYZACJA ŚWIATŁA
Światło naturalne nie jest polaryzowane. W promieniu takiego światła zachodzą drgania we wszystkich płaszczyznach prostopadłych do tego kierunku. Fale nazywamy spolaryzowaną liniowo gdy drganie odbywa się tylko w jednym kierunku prostopadłym do kierunku rozchodzenia się fali. Spolaryzować można tylko fale poprzeczną.
Przy przechodzeniu światła przez powierzchnię graniczną między dwoma ośrodkami część ulega odbiciu. Światło odbite jest spolaryzowane jeżeli wiązka pada na powierzchnię graniczną pod określonym kątem.
Polaryzacja przy podwójnym załamaniu. Załamaniem podwójnym nazywamy zjawisko polegające na tym że przy wchodzeniu światła do różnych ośrodków promień padający dzieli się na dwa promienie : zwyczajny i nadzwyczajny. Promienie te biegną w różnych kierunkach i są spolaryzowane w płaszczyznach wzajemnie prostopadłych.

PRAWO BREWSTERA
Jeżeli niespolaryzowany promień światła pada na powierzchnię przeźroczystego dielaktryka pod takim kątem alfa (nazywa się go kątem Brewstera) że promień odbity i promień załamany tworzą kąt prosty, to promień odbity jest całkowicie spolaryzowany liniowo. Promień załamany jest spolaryzowany częściowo. Drgania elektryczne w promieniu odbitym zachodzą prostopadle do płaszczyzny, w której leżą wszystkie trzy promienie.

FOTOMETRIA WIZUALNA
Światłość (natężenie źródła światła) – Kandela (1cd) jest światłością z jaką świeci w kierunku normalnym powierzchnia 1/600 000 m2 ciała czarnego jeżeli temperatura równa jest temparaturze krzepnięcia platyny przy ciśnieniu normalnym 1013 hPa.
Strumieniem świetlnym nazywamy iloczyn natężenia światła i kąta bryłowego w głąb którego wysyłane jest światło.
F = J*w 1 lumen=1kandela*1steradian
F=SJdw
F=4pi*J (przy pełnym kącie bryłowym)

F - strumień – jednostka 1 lumen
J – natężenie światła
W – kąt bryłowy
Kątem bryłowym nazywamy stosunek pola wycinka kuli do kwadratu jej promienia. Jednostką jest steradian.
W=S/r2
Natężenie oświetlenia E=F/S – jednostka 1 luks

Pomiar natężenia światła ( do pomiaru służy fotometr – jego zasada działania opiera się na metodzie porównawczej)
E=J/r2
J1/r12 = J2/r22]]> Œroda 16 Czerwiec Œroda 16 Czerwiec http://www.payxel.pun.pl/viewtopic.php?pid=562#p562 562@http://www.payxel.pun.pl można traktować jako przenoszenie drgań pola elektromagnetycznego od jednego punktu przestrzeni do drugiego. Podobnie wygląda obraz fal mechanicznych, polegających na przekazywaniu drgań cząstek ośrodka od jednej cząstki do drugiej. Istotna różnica między falami mechanicznymi a falami elektromagnetycznymi polega na tym, że do rozchodzenia się fal mechanicznych, np. dźwięku, potrzebny jest ośrodek materialny, natomiast fale elektromagnetyczne nie wymagają obecności ośrodka i mogą rozchodzić się również w próżni.
Fale elektromagnetyczne mogą być wytwarzane w sposób naturalny lub sztuczny, wymagający udziału człowieka. Mogą się różnić długością fali, a więc i częstotliwością, natomiast wspólną cechą jest ta sama wartość prędkości rozchodzenia się w próżni. Gdy fale elektromagnetyczne rozchodzą się w jakimś ośrodku, wtedy na ogół prędkość rozchodzenia będzie różna dla fal o różnych długościach. Pojawiają się więc różnice w rozchodzeniu się fal. Różnice między falami elektromagnetycznymi o różnych częstotliwościach uwydatniają się szczególnie wyraźnie w wytwarzaniu i wykrywaniu promieniowania elektromagnetycznego. Stąd właśnie pochodzi idea podziału całego widma elektromagnetycznego na szereg zakresów. Kryterium podziału stanowią właściwości promieniowania, a także sposoby jego wytwarzania i detekcji. Nie należy się spodziewać dokładnych granic każdego z zakresów widma i podane liczby są w znacznej mierze umowne. Granice dotyczą w zasadzie częstotliwości, gdyż długość fali zależy również od właściwości ośrodka. Jeśli jednak podaje się długości fali ograniczające każdy zakres, to odpowiadają one próżni.Widmo fali nie jest ograniczone ani od dołu, ani od góry, a poszczególne zakresy zachodzą na siebie. Fale o częstotliwościach najmniejszych nazywa się - ze względu na wykorzystanie – falami radiowymi.

FALE RADIOWE
Ich zakres rozciąga się do długości fali ok. 30 cm. Fale radiowe obejmują tak szeroki zakres widma, że w praktyce celowe okazało się rozróżnienie wśród nich fal długich, średnich, krótkich i ultrakrótkich. Fale radiowe powstają wskutek drgań elektronów w antenie nadajnika. Nie widzimy ich, ani nie słyszymy. Przy wysyłaniu tych fal można jednak układać je w specjalny „wzór”, który po dotarciu do naszej anteny umożliwia nam oglądanie programu telewizyjnego lub słuchanie muzyki w radiu.

Fale długie i średnie
Fale długie [1000-2000m] i średnie [200-600m] ulegają dyfrakcji na wzgórzach. Dlatego radio będzie je odbierać nawet w dolinach.
Fale UKF – są używane do przekazywania wysokiej jakości programów stereofonicznych. Są to fale ultrakrótkie o długości fali od jednego do kilkunastu metrów.

Fale UHF – są stosowane do przekazywania obrazów telewizyjnych. Prawie nie ulega dyfrakcji na wzniesieniach. Dlatego ich odbiór można uzyskać tylko wtedy, gdy między nadajnikiem a odbiornikiem nie ma przeszkód.
Mikrofale są bardzo krótkimi falami radiowymi. Ich zakres to 1mm – 1m. Są stosowane w radarach [o długości 3 cm] i do komunikacji satelitarnej, Wykorzystuje się je również do przesyłania sygnałów telefonicznych po całym kraju i w niektórych zabiegach leczniczych [diatermia]. Pewien zakres mikrofal jest silnie pochłaniany przez żywość. Pochłanianie fal wytwarza ciepło, ponieważ fale niosą energię. To zjawisko zostało wykorzystane w kuchenkach mikrofalowych.
Z mikrofalami graniczy zakres fal zwanych podczerwienią, ciągnący się aż do fal świetlnych. Promieniowanie o długości fali większej od długości fali światła czerwonego, aż do 1 mm to właśnie promieniowanie podczerwone. Promieniowanie to niekiedy – i niezbyt precyzyjnie- nazywa się promieniowaniem termicznym. Wysyłają je na przykład rozgrzane ciała stałe o temperaturze niższej od 5000C. [płyta lub drzwiczki kuchni węglowej, gorący palnik kuchenki gazowej]. Jako detektorów [urządzeń do wykrywania] promieniowania podczerwonego używa się zwykle różnego rodzaju układów, które zmieniają swoje właściwości pod wpływem zmian temperatury [np. detektor Golaya działa na tej zasadzie, że ciśnienie w zbiorniczku z gazem wzrasta pod wpływem oświetlenia go promieniowaniem podczerwonym]. Gorące przedmioty, takie jak piecyki, żelazka czy kaloryfery, wysyłają promieniowanie podczerwone. W rzeczywistości prawie wszystkie ciała wysyłają trochę podczerwieni. Promieniowanie wywołane jest szybkimi drganiami cząsteczek. Gdy temperatura cząsteczek wzrasta, fale podczerwone stają się coraz krótsze. Gdy ciało jest rozgrzane „do czerwoności”, niektóre fale są już tak krótkie, że mogą być zarejestrowane przez ludzkie oko.
Najkrótsze fale świetlne – promieniowanie fioletowe, graniczą z tzw. nadfioletem, którego długość fali wynosi od 0,4 μm do 10 mm. Światło słoneczne zawiera dużo promieniowania nadfioletowego, ale nasze oczy nie potrafią go wykrywać. Dzięki niemu uzyskujemy opaleniznę. Jednakże zbyt duża stawka może uszkodzić oczy i skórę. Niektóre substancje chemiczne po pochłonięciu promieniowania nadfioletowego świecą. Zjawisko to nazywane jest fluorescencją. To właśnie fluorescencja stanowi sekret dających „bielszą biel” proszków do prania. Proszki te pochłaniają promieniowanie nadfioletowe ze światła słonecznego. Zawarte w nich substancje świecą powodując]]> Œroda 16 Czerwiec Œroda 16 Czerwiec http://www.payxel.pun.pl/viewtopic.php?pid=561#p561 561@http://www.payxel.pun.pl Poniedziałek 14 Czerwiec Poniedziałek 14 Czerwiec